با این که هیوم با توجه به مبانی فلسفه اش به صورت صریح، زیبایی را احساس می داند، اما از برخی عبارات وی در آثارش چنین مستفاد می شود که زیبایی نه یک احساس که کیفیتی واقعی است و از برخی عبارات دیگر این شائبه ایجاد می شود که زیبایی از کیفیات ثانویه محسوب می شود. همین تردید در لحن سبب شده است که برخی شارحان تفاسیری از نظریه هیوم در مورد زیبایی ارایه دهند که تا حدی با کلیت فلسفه او ناسازگار است. در این مقاله تلاش شده است تا با طرح دیدگاه هیوم در مورد زیبایی به عنوان احساس و تمایز آن از کیفیات ایجاد کننده آن، دلایل این سوء فهم ها روشن شود.

بحث درباره وجود یا عدم واسطه میان ذهن و عین در فرایند ادراک حسی از مباحث مهم فلسفی در گذشته و حال بوده است. بیشتر فیلسوفان گذشته بر این باور بودند که در ادارک حسی، معلوم بالذات یا متعلق مستقیم آگاهی، صورتی ذهنی از واقعیت و نه خود آن است. مثلا آن گاه که پرنده ای را می نگریم، آنچه مستقیما از آن آگاهیم صورت ذهنی پرنده است که درذهن یا در پیشگاه ذهن ما حاضر است و نه وجود خارجی یا خود مادی او. امروزه، برعکس، بیشتر معرفت شناسان وجود چنین وسایطی را انکار می کنند و بر این باورند که آگاهی ما از جهان مادی آگاهی ای حضوری و بی واسطه است. برهان کیفیت ثانویه از دلایل مهم اثبات واسطه میان ذهن و عین در ادراک حسی است. در این مقاله، این برهان را مورد بررسی و نقد قرار می دهیم و نشان می دهیم که این برهان در اثبات مدعا ناتوان است.

در تعیین ملاک های تشخیص جرایم شدید و اشد، شناخت کیفیات مشدده جرم اثرات مهمی دارد. اقسام علل تشدیدکننده جرم عبارت اند از علل عمومی تشدید که در حقوق جزای ایران تنها در دو عامل تعدد جرم و تکرار جرم مصداق پیدا می کند و علل اختصاصی که به علل عینی و علل شخصی تقسیم می شوند. وجود جرم برای افراد جامعه همواره خطرناک است، اما در برخی موارد ارتکاب جرم در قالب تعدد و تکرار آن تهدید ویژه ای به حساب می آید. قانونگذار ناچار است در این شرایط جهت جلوگیری از ارتکاب این قبیل جرایم مقررات ویژه ای را در قالب تشدید مجازات وضع نماید تا سبب برقراری عدالت در جامعه گردد. تعدد و تکرار از علل عمومی تشدید مجازات است زیرا به جرائم خاصی اختصاص ندارد و در هر جرمی مصداق پیدا کند سبب تشدید مجازات می گردد. این پژوهش، با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی ضمن بررسی تطبیقی جهات تشدید کننده مجازات تلاش می کند تا ماهیت کیفیات مشدده جرم در حقوق کیفری ایران را شناسایی نماید.

فرآیند ادراک در معماری و طراحی محیط امری پیچیده است. این پیچیدگی، موجب تدوین و ارائه نظریه های مختلفی در این خصوص شده است. نظریه گشتالت با رویکرد درک فضا از طریق برآیندی از استقرار نیروهای موجود در فضا، از آن جمله است. این نظریه به سازماندهی ادراک توسط اشکال، معطوف است. نظریه های دیگر چون نظریه کنش متقابل که به تاثیر متقابل موضوع و فرد ادراک کننده می پردازد و ماهیتی احتمال گرایانه دارد و نظریه اکولوژیک ادراک که به مجموعه ویژگی های حسی و تجربی فرد و نیز ویژگی های شکلی محیط توجه می کند؛ رویکردی، به طور نسبی، فرهنگ گرا دارند. این رویکردها با توجه به معنا، ارزش و نگرش در فرآیند ادراک در معماری و طراحی نشان می دهند که تبیین فرآیند ادراک، وابسته به شناخت مولفه های فرهنگی موثر بر آن است. این مقاله با بررسی چنین فرآیندی در جهان اندیشه ایرانی ازطریق بررسی متون تاریخی بر جای مانده، نشان می دهد که امر ادراک، در ابتدا علاوه بر حواس ظاهری، بر مولفه های حواس باطنی استوار دانسته میشد. به تدریج و با تکمیل این نظریه ها امروزه، ادراک را به ربط کیفیات تالیفی، و با در نظر گرفتن تمام ابزارهای موجود که توسط مولف اثر هنری سامان می یابد، وابسته می دانند.

کیفیات ثانویه ی اشیاء و تمایزشان با کیفیات به اصطلاح اولیه از مباحث مهم و برجسته ی در صدر تاریخ فلسفه و علم شناسی جدید بوده است. صورت بندی های اولیه و جدی و تأثیرگذار این کیفیات با نام گالیله و لاک پیوند خورده است. اما توجه به ویژگی خاص این نوع کیفیات اشیاء در تاریخ فکر و فلسفه بی سابقه نبوده است و ریشه های آن را در مباحث فیلسوفان یونانی و متفکران قرون وسطی نیز می توان دید. ابن سینا از جمله فیلسوفانی است که در ذیل بحث از کیفیات محسوسه ی اشیاء در طبیعیات و علم النفس به این موضوع وارد شده است. ابن سینا نیز بر دشواری اثبات وجود عینی این کیفیات در اشیاء صحه می گذارد و گزارشی از سابقه ی این بحث در میان متفکران یونانی به دست می دهد. سپس به تفصیل و جداگانه به کیفیات محسوسه ی مربوط به هر کدام از حواس پنج گانه می پردازد و در باره ی نحوه ی وجود این کیفیات در خارج بحث می کند. داوری ابن سینا در باره ی وجود عینی این کیفیات یکسان نیست و احکام متفاوتی در باره ی کیفیات ادراکی مربوط به سامعه و باصره و لامسه و ذائقه و شامه دارد. در این مقاله به مسأله ی کیفیات ثانویه در فلسفه ی ابن سینا و رأی او در باب وجود عینی یا ذهنی این کیفیات بر حسب قوای گوناگون حسی پرداخته می شود.

کیفیات مخففه اعم از قانونی و فضایی، یکی از راه کارهای موثر در جهت استقرار اصل فردی کردن مجازات ها و تشویق مجرمین به انصراف از ادامه ارتکاب، و تلاش برای جلوگیری از اشاعه آثار زیان بار جرم می باشد. قانون گذار در مواد مختلف معاذیر قانونی را احصا نموده و در مواد 22 قانون مجازات اسلامی و 277 قانون آیین دادرسی کیفری اختیار اعمال کیفیات مخففه قضایی را به قضات کیفری تفویض کرده است. هر چند قانون گذار از میزان تخفیف و ملاک های لازم برای تشخیص مجازات اشد سخن نگفته و از این حیث مقررات فعلی دارای نقص جدی می باشند ولکن ایراد مهم تر در آنجا جلوه می کند که قانون گذار با وضع مواد 4 قانون آیین دادرسی کیفری و 727 قانون مجازات اسلامی، برخلاف اصول دادرسی کیفری، گذشت شاکی در جرایم قابل گذشت را موجب توقیف تعقیب ندانسته و قاضی را مخیر به صدور قرار موقوفی تعقیب و یا اعمال مجازات تخفیف یافته می داند به نحوی که این امر منجر به درهم ریختن مرزهای تاثیر گذشت شاکی در جرایم قابل گذشت و غیرقابل گذشت گردیده است.

زمینه و هدف: در حوزه جرایم و مجازات های نظامی، قانونگذار کیفیات مشدده را از جهات عام و خاص آن مد نظر قرار داده است بدین نحو که عوامل تشدید کننده را مطرح و شدت مجازات را بر اساس این عوامل طرح نموده است؛ این شیوه را نیز در سیاست کیفری آمریکا در قبال مجازات جرایم ارتکابی از سوی نظامیان می توان مشاهده نمود. بر این اساس این سوال مطرح است که کیفیات مشدده در نظام حقوقی ایران و آمریکا از چه ماهیتی برخوردار است؟ یافته ها و نتایج: سیاست کیفری ایران و آمریکا در قبال موضوع جرم آنجا که اصل حکومت و هییت حاکمه مورد تعرض واقع می شود با نوعی سیاست افتراقی_ سختگیرانه با مجازات های مرگ طراحی و تدبیر گردیده است و از حیث وجوه افتراق تفاوت بنیادین و اساسی دارد چه اینکه سیاست کیفری تقنینی و قضایی در حقوق آمریکا بر اساس آموزه ها و ایدیولوژی های جرم شناسانه با یک هارمونی دقیق و منظم موافق یکدیگر ترسیم یافته اند که این امعان نظر منجر به تعالی و توفیق این نظام حقوقی گردیده است اما در نقطه مقابل در حقوق ایران سیاست کیفری تقنینی و قضایی با کمترین توجه و تدقیق به شکل ناهنجاری در تهافت و تعارض با یکدیگر می باشند که نهایتا منجر به عدم دستیابی به اهداف ذاتی مجازاتها و ناکارآمدی سیاست کیفری قضایی گردیده است.

کشورها سیاست های مختلفی در سیاستگذاری و شناسایی ماهیت کیفیات مشدده جرم در مشخص نمودن معیار های شناخت جرایم اشد و شدید و تاثیرات اساسی آن دارند. انواع دلایل تشدیدکننده جرم را می توان به شکلی به نام چیستی و ماهیت تشدید کننده جرم ذکر نمود،که شامل عوامل عمومی تشدید که در حقوق جزای ایران فقط به دو صورت تکرار و تعدد جرم نمایان می شود و عوامل اختصاصی که به شکل عینی و شخصی می باشند.بودن جرم جهت آحاد جامعه همیشه خطرناک می باشد،اما در برخی موارد ارتکاب جرم در قالب تعدد و تکرار آن تهدید ویژه ای به حساب می آید.مقنن در این شرایط چاره ای جز منع ارتکاب این نوع جرایم از طریق وضع قواعد خاص تشدید مجازات ندارد تا موجب استقرار عدالت در جامعه گردد. از عوامل عمومی تشدید مجازات تکرار و تعدد می باشد چون مختص جرایم خاصی نیست و در هر جرمی ورود نماید باعث تشدید مجازات می گردد.این پژوهش، با بکارگیری از روش توصیفی تحلیلی ضمن تبیین جهات تشدید کننده مجازات سعی دارد تا ماهیت کیفیات مشدده جرم در سیاست های حقوق ایران را مورد شناخت قرار دهد.یافته های تحقیق نشان می دهد که از خلاء های موجود در قانون،نبود ملاک و مبنا روشن جهت افراز شرایط جرم و چگونگی مشددۀ آن می باشد.براین اساس تعیین تکلیف قانونی در مورد مبنا افراز و همچنین توجه آشکار قانونی به ضرورت یا عدم ضرورت آگاهی به کیفیات مشدده،از ترجیحات اصلاح مقررات به نظر می رسد

نظرات فرانک سیبلی در میان فیلسوفان معاصر علاقمند به زیباشناسی تأثیرگزار بوده است. اگرچه عمده ی بررسی ها، تنها بر روی کارهای اولی اش تمرکز داشته اند. وی در مباحث زیباشناختی چنین استدلال می کند که مفاهیم زیباشناختی به آن صورت قاعده مند یا مقید نیستندکه بتوان یک واژه زیبایی شناختی را صرفاً با امکان مشخص ساختن ویژگی های نازیباشناختی شیء به درستی بکاربرد. در نتیجه، شخصی با چشم و گوش و هوش طبیعی شاید قادر به مشاهده ویژگی های زیبایی شناختی شیء نباشد. (از آنجائیکه صرفاً ویژگی های نازیباشناختی با این توانمندی ها قابل مشاهده هستند) از این رو وجود "ذوق" جهت تمیز دادن این ویژگی های زیبایی شناختی و به کاربردن درست این نوع واژگان مورد نیاز است. در این مقاله، شرح سیبلی در رابطه با کیفیات و احکام زیباشناختی و به موازات آن جایگاه ذوق به عنوان نوعی توانایی ادراکی، مورد بررسی قرار می گیرد به علاوه دلیل اینکه چگونه ممکن است منتقد از قضاوت های زیباشناختی دفاع و مخاطب را در مشاهدات خود سهیم گرداند مورد تأمل و مداقه قرار گرفته است. از این رو مقاله به شیوه ای مبتنی بر ارائه مثال ها و نمونه ها برآن است تا به تبیین دقیق روش هایی بپردازد که به مدد آنها حس زیبایی شناختی مخاطب گسترش یافته و این پرسش را پیش رو بگذارد که چگونه می توان از این طریق بر واژگان زیباشناختی تسلط یافته، چرا که پاسخ با این مهم، پاسخ به گفتمان منتقد است.